>>> strona główna

 

Dane biograficzne

Urodziłem się w Łodzi w dn. 4 sierpnia 1954 r. w rodzinie inteligenckiej. Po zakończeniu edukacji powszechnej w XXVIII Liceum Ogólnokształcącym w Łodzi  podjąłem w 1973 r. studia na kierunku pedagogika na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Ukończyłem je w 1977 r. uzyskując dyplom magistra pedagogiki w zakresie pedagogiki szkolnej. Pierwszą pracę zawodową podjąłem jeszcze w trakcie studiów, kiedy to w okresie od 5.12.1974 roku do 5.06.1975 roku przyjąłem obowiązki nauczyciela w wymiarze 1/2 etatu w Szkole Podstawowej nr 101 w Łodzi. Pracę naukowo-dydaktyczną w pełnym wymiarze rozpocząłem 1.10.1977 r. na stanowisku asystenta w Instytucie Pedagogiki i Psychologii (IPiP) Uniwersytetu Łódzkiego. W dwa lata później awansowałem na stanowisko starszego asystenta w Zakładzie Teorii Wychowania IPiP UŁ. W grudniu 1980 roku zawarłem związek małżeński z Wiesławą Piekarską. Moja żona była nauczycielką nauczania początkowego w Szkole Podstawowej nr 37 w Łodzi (zmarła 10.01.1996 roku). Mamy dwóch synów - Jacka (ur. 1981) i Andrzeja (ur. 1983). W 1997 roku zawarłem związek małżeński z Agnieszką Banasiak, pracownikiem naukowo-technicznym Uniwersytetu Łódzkiego, z którą mam córki - Annę Marię (ur. 2000) oraz Hannę Agnieszkę (ur. 2006).

Już w pierwszych latach mojej pracy naukowo-dydaktycznej włączyłem się czynnie w doskonalenie kompetencji pedagogicznych nauczycieli akademickich Uniwersytetu Łódzkiego, prowadząc dla nich zajęcia z metodyki kształcenia w szkole wyższej w ramach studiów podyplomowych dla młodych naukowców. Rozpocząłem też badania w zakresie przygotowywanej rozprawy doktorskiej na temat - Metodologiczne aspekty naukowych dociekań nad samowychowaniem, którą przygotowałem pod kierunkiem profesora zwyczajnego Karola Kotłowskiego. Obroniłem ją w 1985 roku, uzyskując na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UŁ stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. Lata asystentury wypełniła przede wszystkim praca dydaktyczna, badawcza i samokształcenie. W swoich zainteresowaniach naukowych nawiązywałem do łódzkiej szkoły pedagogiki filozoficznej, wywodzącej się z pedagogiki kultury, z myśli takich jej przedstawicieli, jak B. Nawroczyński, S. Hessen i K. Kotłowski. Interesowałem się filozoficznymi przesłankami samowychowania jako nieobecnego fenomenu w polskiej, powojennej myśli pedagogicznej (w tym głównie w teorii wychowania).

W czerwcu 1992 roku wszcząłem przewód habilitacyjny na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej pt. Przekraczanie granic wychowania. Od ‘pedagogiki dziecka’ do antypedagogiki (Acta Universitatis Lodziensis, Łódź 1992), zaś Centralna Komisja ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nadała mi z dniem 25.10.1993 roku tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki - pedagogiki ogólnej. W grudniu 1998 r. zostało wszczęte na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu postępowanie o nadanie mi tytułu naukowego profesora, które zostało zakończone pozytywnie uchwałą tej Rady, zaś po rozpatrzeniu mojego dorobku przez Centralną Komisję ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych postanowieniem z dnia 4 listopada 1999 r. Prezydent RP nadał mi tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

 

Na okres 1970-1990 przypada moja aktywność społeczna w ruchu harcerskim, gdzie reprezentowałem jego proskautową orientację. Przeszedłem wszystkie szczeble służby harcerskiej do stopnia harcmistrza PL, pełniąc funkcje od zastępowego, drużynowego (prowadziłem jedną z najstarszych  łódzkich drużyn harcerskich – 13 ŁDH), szczepowego i przewodniczącego kręgu instruktorskiego, po członka Rady Naczelnej ZHP w okresie jego „odnowy”. Wiele swoich publikacji poświęciłem teorii i metodyce wychowania harcerskiego oraz kształceniu kadry instruktorskiej. W roku 1977 utworzyłem wraz z bratem Wojciechem - Ogólnopolską Harcerską Poradnię Programowo-Metodyczną „Impuls”, która przekształciła się w Ogólnopolski Ruch Programowo-Metodyczny, wspierający wychowawców, społeczników w ich służbie na rzecz dzieci. Za powyższą inicjatywę oraz dwudziestoletnią działalność instruktorską zostałem odznaczony w 1979 roku Brązowym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego oraz w 1980 roku Krzyżem za Zasługi dla ZHP. W latach 1988-1990 zostałem powołany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych do Grupy Ekspertów Polskich Związków Młodzieży i Studentów celem przygotowania dwustronnej umowy o współpracy polsko-niemieckiej między w/w organizacjami oraz koncepcji międzykulturowej edukacji.

 

W latach 1977-2008 byłem pracownikiem naukowym Katedry Teorii Wychowania Uniwersytetu Łódzkiego, od roku 2000 na stanowisku profesora zwyczajnego. Od lutego 1994 r. do grudnia 2007 kierowałem Zakładem i Katedrą Teorii Wychowania. W latach 1999 – 2002 byłem członkiem Senatu UŁ.  Niezależnie od zatrudnienia w Uniwersytecie Łódzkim jako podstawowym miejscu pracy, z dn. 1 września 2004 r. podjąłem się pełnienia funkcji Rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi.  Zmiana Ustawy "Prawo o szkolnictwie wyższym" w 2005 r. spowodowała konieczność przejścia na I etat do WSP w Łodzi. Na prośbę Rektora UŁ wyraziłem jednak zgodę na dodatkowe zatrudnienie w tej Uczelni na II etacie, na stanowisku profesora zwyczajnego pod warunkiem, że zostanę włączony w skład Rady Wydziału Nauk o Wychowaniu UŁ. Niestety, władze UŁ złamały złożone zobowiązanie i po zatrudnieniu mnie na II etacie nie doprowadziły do zmiany Statutu tej uczelni tak, bym mógł być członkiem Rady Wydziału. Tym samym nadal byłem pozbawiony praw do aktywnego udziału w pracach organu kolegialnego Wydziału, na którym miałem jedynie kierować Katedrą Teorii Wychowania i prowadzić wykłady oraz seminaria. Podjąłem zatem decyzję o całkowitej rezygnacji z pracy w UŁ  z dn. 30 września 2008 r. na znak protestu przeciwko dyskryminacyjnym praktykom, jakie obowiązują w tej uczelni w stosunku do profesorów, którzy pracując w uczelniach niepaństwowych - pełnią w nich funkcje organu władzy jednoosobowej. W myśl bowiem zmienionego w 2005 r. Statutu UŁ  naukowcy, pełniący funkcje rektora innej uczelni, nie mogą być członkami rady wydziału UŁ. Dyskryminacja polega na tym, że oto profesorowie UŁ zatrudnieni  w innych uczelniach niepaństwowych, zasiadający zarazem w senatach czy radach wydziałów, a nawet pełniący w nich funkcje prorektorów i prodziekanów mogli  - w świetle znowelizowanego Statutu UŁ - być zarazem członkami organów władzy kolegialnej w UŁ. Tym samym UŁ jednostronnie czerpał wysokie korzyści z mojego zatrudnienia w tej uczelni, gdyż zaliczał sobie do oceny parametrycznej wszystkie moje osiągnięcia naukowe, ale nie zezwalał na mój udział w pracy organu kolegialnego, jakim jest rada wydziału. Nie chciałem zatem dłużej kierować Katedrą w sytuacji, gdy marginalizowano  moją pracę na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ. Nie mogłem zaakceptować dłużej sytuacji, w wyniku której mimo, iż mój zespół w Katedrze osiągał bardzo wysokie wyniki naukowo-badawcze, a jego asystenci i doktorzy uzyskali awanse naukowe, zostałem potraktowany jak wróg  nr 1 tej Uczelni. Odszedłem, przekazując swoje uprawnienia naukowe Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu, która to uczelnia ma znacznie większy dorobek i lepiej wykształconą kadrę naukową niż Wydział, na którym od tylu lat pracowałem w UŁ. 


2004-2017

W dniu 1 września 2004 r. zostałem mianowany rektorem niepublicznej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi.  Po pięciu latach - 5 maja 2010 r. złożyłem z niej rezygnację, dziękując moim Współpracownikom za dotychczasowe współdziałanie w roli, którą przyszło mi pełnić, nie na moje przecież życzenie.   Z małej, mającej niespełna stu studentów wyższej szkoły zawodowej przekształciłem ją wraz z moimi współpracownikami  w dynamicznie rozwijającą się uczelnię, która na dwóch kierunkach studiów kształciła w 2010 r. ponad 1,5 tys. studentów.  Najlepszymi wskaźnikami mojego wkładu w rozwój WSP  w tak krótkim okresie czasu są m.in.:

  • uzyskane przez WSP uprawnienia do kształcenia na kierunku „pedagogika specjalna” na studiach I stopnia oraz na kierunku „pedagogika” na studiach II stopnia.

  • uzyskana pozytywna akredytacja na studiach I stopnia dla kierunków „pedagogika” i „pedagogika specjalna”,

  • uzyskane uprawnienia do uruchomienia nowego kierunku studiów na kierunku „socjologia”,

  • corocznie przyjmowane jednogłośnie przez Senat WSP moje sprawozdania z działalności dydaktycznej, organizacyjnej i naukowo-badawczej WSP za kolejne lata: 2004/2005, 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009.

Znane są publicznie realia powyższych procesów, które z satysfakcją współkreowałem przez kilka ostatnich lat. Wdzięczny więc jestem tym wszystkim, którzy we mnie pokładali nadzieje, gdyż ich nie zawiodłem. Miałem wiele dowodów na to, że współpracując ze mną mogli doświadczyć czegoś nowego, innego i tworzyć dobra wspólne w środowisku akademickim oraz korzystne także dla ich osobistego czy zawodowego rozwoju. Wielokrotnie i wspólnie docieraliśmy do granic możliwości przy wielekroć niesprzyjających okolicznościach, ale zawsze najważniejszy był w tym człowiek i osiągany przez nas efekt końcowych zmagań. Tak więc okres pełnienia funkcji rektora zaliczam do wartościowych, a pozwalających na zdobycie nowych doświadczeń w zakresie zarządzania uczelnią (tak w sensie pozytywnym, jak i negatywnym). I za to wszystkim dziękuję. A że pracujemy dla studentów i ze studentami, to i ich zaangażowanie w tę społeczność odegrało tu istotną rolę.

Mój program akademickiego rozwoju tej uczelni był od samego początku jawny, klarowny i upubliczniony, a co najważniejsze każdego roku poddawany był ocenie tak przez właściwe władze, jak i przez opinię publiczną, czyli szeroko rozumiane środowisko (tak lokalne, krajowe, jak i międzynarodowe). Każdy mógł na bieżąco śledzić zachodzące zmiany, a część osób i moich współpracowników idealnie i aktywnie się w nie wpisywała, dostrzegając szansę na udział w czymś wyjątkowym. 

Na własną pozycję naukową pracuje się przez długie lata, toteż nie zamierzam jej stracić dla realizacji celów, które są sprzeczne z uznawanymi przeze mnie wartościami. Nie jestem własnością ani szkoły, ani innych ludzi, toteż nie pozwalałem na podporządkowywanie moich zadań i zakresu mojej odpowiedzialności akademickiej procesom i osobom, które swoją arogancją i ignorancją chciały zawłaszczać obszary niezgodne z ich sferą odpowiedzialności i kompetencji.

 

Z dniem 1 października 2010 r. zostałem mianowany na stanowisku profesora zwyczajnego w Katedrze Pedagogiki Szkolnej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, zaś z dn. 15 lutego 2010 r. jestem dodatkowo zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego w Katedrze Podstaw Pedagogiki Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.

Moje zainteresowania naukowe koncentrują się na interdyscyplinarnych badaniach socjalizacji i wychowania, a więc pedagogice ogólnej, teorii wychowania, współczesnych kierunkach pedagogiki, ale i pedagogice wczesnoszkolnej, problemach kształcenia pedagogów oraz pedagogice porównawczej. W pierwszym okresie swojej pracy zajmowałem się teorią i metodyką wychowania harcerskiego. Później zająłem się problematyką nieobecnych dyskursów edukacyjnych w naszym kraju, w tym szczególnie współczesnych nurtów i ideologii wychowania. W ciągu wszystkich lat swojej pracy w UŁ opublikowałem łącznie 45 zwartych rozpraw naukowych (w tym 20 autorskich) i 6 popularnonaukowych oraz 398 artykułów naukowych, 35 recenzji i 45 przekładów artykułów naukowych z języka czeskiego, niemieckiego i słowackiego. Wśród najważniejszych rozpraw - cztery uzyskały nagrodę indywidualną Ministra Edukacji Narodowej: Współczesne teorie i nurty wychowania, Kraków 1998 (indywidualna nagroda naukowa Ministra Edukacji Narodowej w 1999 r.); „Program Wychowawczy Szkoły”  (Warszawa 2001 - indywidualna nagroda naukowa Ministra Edukacji Narodowej w 2002 r.)  i „Edukacja pod prąd” (Kraków 2001 - indywidualna nagroda naukowa Ministra Edukacji Narodowej w 2002 r.).

W 2004 odebrałem  kolejną – tym razem III zespołową nagrodę za najlepszy podręcznik akademicki w roku 2003 „Pedagogika” (współred. Zbigniew Kwieciński, Wydawnictwa Naukowego PWN). W 2006 r. wydałem pod swoją redakcją trzytomowy podręcznik międzynarodowy: Pedagogika w Gdańskim Wydawnictwie Pedagogicznym. Także za ten podręcznik uzyskałem w 2007 r. III Nagrodę  za Najlepszy Podręcznik Akademicki roku 2006. W 2010 r. ukazał się w GWP w Gdańsku czwarty tom akademickiego podręcznika Pedagogika pod moją redakcją z podtytułem: "Subdyscypliny i dziedziny wiedzy o edukacji". W tym też roku zostało powołane przez Zespół Teorii Wychowania  przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN nowe czasopismo "Studia z Teorii Wychowania", którym kieruję jako redaktor naczelny. Ten nowy półrocznik pedagogiczny jest wydawany przez Wydawnictwo ChAT.

W kwietniu 2010 r. Komitet Nauk Pedagogicznych PAN, Wydział Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu oraz członek zwyczajny PAN prof. dr hab. Czesław Kupisiewicz pozytywnie zaopiniowali moją kandydaturę na członka korespondenta PAN. W wyniku ostatnich wyborów zostałem członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów 2010-2012. obejmując funkcję zastępcy przewodniczącego Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych. W maju 2006 r. byłem nominowany w pierwszej edycji do nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kategorii badań na rzecz rozwoju społeczeństwa. W latach 1990-1995 zainspirowałem środowisko szkolne Łodzi, makroregionu łódzkiego oraz innych miast w kraju (Warszawa, Nowy Sącz, Lublin, Wrocław, Oleśnica, Poznań, Toruń, Gdańsk) do tworzenia klas autorskich, klas innowacyjnych w szkolnictwie państwowym (na poziomie nauczania początkowego), a bazujących na opracowanym wspólnie z żoną Wiesławą eksperymencie w zakresie humanistycznej edukacji wczesnoszkolnej. Prowadziłem wraz z śp. żoną w latach 1991-1993 klasę autorską w Szkole Podstawowej nr 37 w Łodzi. Nasz wspólny model zreformowanego kształcenia wczesnoszkolnego został wdrożony także poza granicami kraju, a mianowicie od 1994 roku na Słowacji, w 58 klasach szkół podstawowych Preszowa. Wypracowany w trakcie eksperymentu sposób jakościowego, opisowego oceniania dzieci został wdrożony w całym szkolnictwie w ramach reformy ustrojowej oświaty w 1999 r. Współpracuję z Łódzkim Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, sprawując opiekę nad procesem wytwarzania i wdrażania innowacji pedagogicznych, a od 2005 r. przewodnicząc Radzie Społeczno-Doradczej tej placówki.

Śląska Społeczna Rada Oświatowa przyznała mi w 2003 r. honorowy tytuł Amicis Educatio jako jednej z trzech osób  - obok prof. Andrzeja Zolla, Rzecznika Praw Obywatelskich i dr. Jana Kropiwnickiego, redaktora naczelnego „Nowe w Szkole” - nagrodzonych za zasługi na rzecz uspołecznienia polskiej edukacji i upodmiotowienia w niej uczniów oraz rodziców. Zainteresowanie przedmiotem moich badań i eksperymentów pedagogicznych spowodowało, że zapraszano mnie z wykładami i prelekcjami zarówno w ramach Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego czy Polskiego Komitetu Korczakowskiego, jak i na różnego rodzaju kursy, warsztaty doskonalenia zawodowego czy seminaria organizowane przez instytuty/zakłady kształcenia nauczycieli, ośrodki akademickie czy placówki oświatowo-wychowawcze. Od początku swojej pracy naukowej prowadzę w środowisku nauczycielskim i akademickim we współpracy z centralnymi i regionalnymi Ośrodkami (dawniej instytutami) Kształcenia Nauczycieli i Wojewódzkimi Ośrodkami Metodycznymi w kraju działalność oświatową. Wygłosiłem przeszło 170 prelekcji (zajęć aktywizujących) dla kadry kierowniczej administracji oświatowej, pedagogów i wychowawców-społeczników w naszym kraju. W latach 1998-2004 opiekowałem się też od strony naukowej studiami podyplomowymi dla moderatorów wewnątrzszkolnego doskonalenia nauczycieli oraz w zakresie zarządzania oświatą, jakie prowadził Instytut Edukacji Ustawicznej Wyższej Szkoły Kupieckiej w ŁodziW latach 1990-2004 kierowałem polsko-szwajcarskim projektem naukowo-oświatowym, mającym na celu przygotowanie reformy jakościowego oceniania postępów dzieci w toku edukacji szkolnej i pozaszkolnej oraz edukacji międzykulturowej. Od 1997 roku zrealizowałem już pięć edycji wymiany polsko-szwajcarskiej wśród nauczycieli-nowatorów i pracowników naukowych z Uniwersytetu Łódzkiego, Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu i z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie w ramach wspólnego z Departamentem Edukacji kantonu Lucerna w Szwajcarii projektu pt. „Międzykulturowe doskonalenie zawodowe nauczycieli”. W latach 1996-1998 brałem udział w zespołowych badaniach terenowych nad polityką oświatową gminy Warszawa – Centrum dla Instytutu im. Lecha Wałęsy w Łodzi.

W grudniu 1991 r. założyłem Polskie Stowarzyszenie Edukacyjne „Szkoła dla Dziecka”, któremu przewodniczyłem do grudnia 1995 r. Ponadto zaangażowałem się w działalność towarzystw naukowych i zawodowych, jak Polskie Towarzystwo Pedagogiczne, w którym byłem członkiem prezydium do 2011 r.  czy Łódzkie Towarzystwo Naukowe. Po raz szósty zostałem wybrany do Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, gdzie wchodzę w skład jego Prezydium, a od 2012 r. jestem jego przewodniczącym (http://www.knped.pan.pl/) Jestem także członkiem takich polskich oraz zagranicznych stowarzyszeń naukowych, jak: Polski Komitet Korczakowski, Deutsche Korczak Gesellschaft, Stiftung Schule für das Kind (Horw, Szwajcaria) oraz Förderkreis  Amication (Nienhagen).Realizuję ogólnokrajowe i międzynarodowe projekty badawcze, wykładałem gościnnie na uniwersytetach w Czechach, na Słowacji, w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Drugą kadencję pełnię w Uniwersytecie Łódzkim funkcję pełnomocnika Rektora UŁ ds. współpracy naukowej z Uniwersytetem Karola w Pradze. Uczestniczyłem w l. 1999–2005 w 161 konferencjach naukowych (krajowych i zagranicznych). Od 1992 r. organizuję cykliczne międzynarodowe konferencje naukowe „Edukacja alternatywna – dylematy teorii i praktyki” , w których wzięło już udział łącznie przeszło 1700 naukowców i nauczycieli nowatorów z naszego kraju i zagranicy.  Przewodniczyłem Komitetowi Programowemu IV Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogów w Olsztynie w 2002 r., w 2004 r. kierowałem I Grupą Problemową V Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego we Wrocławiu, zaś w 2007 r. byłem współprzewodniczącym sesji półplenarnej na VI Ogólnopolskim Zjeździe Pedagogicznym w Lublinie. W latach 1987  – 2006 wypromowałem łącznie 190 magistrów pedagogiki. W latach 1987 – 2010 wypromowałem łącznie jedenastu doktorów nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, zaś 4 moich doktorantów ma otwarty przewód doktorski (w tym 3 na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ, a 1 na Wydziale Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu). Pięciu moich Doktorantów uzyskało w wyniku przystąpienia do konkursu w latach 2001-2005 z Komitetu Badań Naukowych – Ministerstwa Nauki i Informatyzacji granty promotorskie na swoje badania). Siedem napisanych pod moim kierunkiem dysertacji doktorskich – J. Michalak, A. Wróbel, J. Szewczyk,  M. Kosiorek, T. Wejner, M. Wisniewska-Kin i  K. Szumlewicz oraz 5 dysertacji magisterskich moich studentów zostało już opublikowanych w formie monografii naukowych w Oficynie Wydawniczej „Impuls” w Krakowie, w Gdańskim Wydawnictwie Psychologicznym oraz w Wydawnictwie WSNSiZ w Łodzi. Jedna z rozpraw magisterskich przygotowanych pod moim kierunkiem uzyskała w 2000 r. I nagrodę na konkursie Marszałka województwa łódzkiego. Opublikowana w Oficynie Wydawniczej Impuls rozprawa doktorska Aliny Wróbel pt. Manipulacja a wychowanie ukazała się w 2008 r. w przekładzie na język czeski w renomowanym naukowym Wydawnictwie GRADA w Pradze.

W l. 1997-2003 kierowałem w Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego MEN Zespołem ds. opracowania „Minimalnych wymagań programowych na studiach magisterskich i zawodowych - pedagogika”, w efekcie czego zostały przyjęte przez MENiS powyższe standardy kształcenia. W latach 2000 -2008. byłem członkiem grupy ekspertów Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej, zaś od 2002 r. zostałem powołany przez Ministra Edukacji Narodowej na członka Państwowej Komisji Akredytacyjnej, gdzie pracowałem w Zespole Nauk Społecznych i Prawnych do końca I kadencji (lata 2002-2004).  Obecnie jestem ekspertem Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Od 2000 r. jestem też ekspertem MEN ds. awansu zawodowego nauczycieli. Od października 2004 r. wszedłem w skład Sekcji Psychologia i Pedagogika (H01F) na wniosek Zespołu Nauk Humanistycznych (H-1) przy Ministerstwie Nauki i Informatyzacji, gdzie kwalifikowałem wnioski o finansowanie badań naukowych z pedagogiki, zaś w 2006 r. weryfikowałem dla Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego ocenę parametryczną jednostek organizacyjnych w kraju. Po reformie szkolnictwa wyższego w 2011 r. wszedłem w skład grupy ekspertów Narodowego Centrum Nauki w Krakowie. W latach 2007 -2010 wchodziłem w skład Zespołu ds. oceny czasopism naukowych z pedagogiki. Za swoją dotychczasową działalność naukową, dydaktyczną i społeczną zostałem odznaczony m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1992) Odznaką za Zasługi dla Miasta Łodzi (1994), Złotym Krzyżem Zasługi (1999) i Medalem „UŁ w Służbie Społeczeństwu i Nauce” (2002).

      

W 2012 r. uchwałą Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (Nr 797 w dn. 25.11. 2011) został mi nadany tytuł: Honorowy Profesor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.

W dn. 23 maja 2013 r. otrzymałem tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Promotorem był prof. dr hab. Stanisław Popek który wygłosił z tej okazji Laudację, zaś recenzentami profesorowie: Maria Dudzikowa z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, Andrzej Radziewicz-Winnicki z Uniwersytetu Zielonogórskiego i Janusz Kirenko z UMCS w Lublinie.

W czerwcu 2015 r. Senat Uniwersytetu Śląskiego nadał mi godność Honorowego Profesora tej Uczelni. W dn. 5 grudnia 2016 r. otrzymałem tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.

W minionej kadencji 2013-2016 zostałem członkiem Prezydium w wyniku wyboru na  Przewodniczącego Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów  [więcej...]. W wyniku ostatnich wyborów po raz kolejny zostałem członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów w Sekcji i Nauk Humanistycznych i Społecznych na lata 2017-2020.

Rada Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu nadała mi w listopadzie 2013 r. "Medal za zasługi dla rozwoju pedagogiki współczesnej".

Z dniem 1 września 2015 r. po wygranym konkursie na stanowisko profesora zwyczajnego – wróciłem na Wydział Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie kieruję powołaną przez siebie przed 15 laty Katedrą Teorii Wychowania.


Rektor i Senat Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II nadał mi tytułu doktora honoris causa KUL Jana Pawła II.

Uroczystość odbyła się w czwartek 26 października 2017 r., o godz. 11.00.w Auli im. Stefana Kard. Wyszyńskiego.

http://www.kul.pl/uroczystosc-nadania-tytulu-doktora-honoris-causa-kul-prof-dr-hab-boguslawowi-sliwerskiemu,art_76908.html

Link do strony Radia Lublin z informacja o uroczystości DHC.

https://radio.lublin.pl/news/prof-boguslaw-sliwerski-z-tytulem-doktora-honoris-causa

Galeria KUL – fotografie z uroczystości:

http://www.kul.pl/26-10-2017-doktorat-honoris-causa-kul-prof-dr-hab-boguslawa-sliwerskiego,gal_16376.html


[03.11.2017]