Opinia o profesorze Bogusławie Śliwerskim

jako kandydacie w wyborach członków korespondentów Polskiej Akademii Nauk w 2010 roku

 

    Wyznaczony przez prof. Stanisława Mossakowskiego do zreferowania kandydatury prof. Bogusława  Śliwerskiego jako kandydata na członka korespondenta PAN na zebraniu wyborczym Wydziału I Nauk Społecznych przedstawiam następującą zwięzłą opinię.

    Prof. dr hab. Bogusław Śliwerski (ur. 1954) habilitował się z pedagogiki w 1992 r. (UW), a tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał w 1999 r. (poprzez UMK). Zajmuje się teoriami i nurtami współczesnych nauk o wychowaniu oraz teoriami, projektami i wdrożeniami w zakresie nowatorstwa pedagogicznego, pedagogiki i edukacji alternatywnej. Opublikował z tych zakresów 17 książek (w tym 3 współautorskie), redagował i współredagował 53 książki (w tym 15 to przekłady z jego inicjatywy i z jego redakcją książek zagranicznych i kilka podręczników, w tym też współredagował 2-tomowy podręcznik w PWN i 4-tomowy podręcznik w GWP), opublikował 13 książek popularnonaukowych, ponad 180 artykułów, haseł i recenzji. Jest autorem nowatorskich programów wdrożeniowych,  realizowanych najpierw we własnej placówce eksperymentalnej, a następnie w kilku dużych gminach miejskich w Polsce, w ponad 50 placówkach zagranicznych. Stale współpracuje z partnerami zagranicznymi z Niemiec, Austrii, Szwajcarii, Francji, Czech i Słowacji i innych krajów, realizując wspólne badania, staże naukowe, tłumaczy książki swoich partnerów na język polski, inicjuje wydania ich prac w Polsce. Jego monumentalny podręcznik w GWP ma charakter międzynarodowy. Jest organizatorem serii międzynarodowych konferencji nt. pedagogiki i edukacji alternatywnej.

    W swoim dorobku harmonijnie i ze znakomitym jakościowo skutkiem łączy: studia metateoretyczne (np. „Współczesna myśl pedagogiczna. Znaczenia, klasyfikacje, badania” Impuls 2009, dwa wydania; „Pedagogika dziecka. Studium pajdocentryzmu” GWP 2007; „Współczesne teorie i nurty wychowania” Impuls 1998)), ze świetnie udokumentowanymi  studiami źródłowymi (jak „Problemy współczesnej edukacji. Dekonstrukcja polityki oświatowej III RP” WAiP 2009, czy „Przyrzeczenie harcerskie. Historia, metodyka, manipulacje” Impuls 2009), z pracami normatywno-projektującymi o wielkiej wadze w pedagogice (jak „Jak zmieniać szkołę” Impuls 1998; „Edukacja autorska” Impuls 1998; „Wyspy oporu edukacyjnego” Impuls 1993), z bogatym  pedagogicznym pisarstwem popularnym  (w tym unikatowe dwa tomy dziennika internetowego z dyskusją z jego czytelnikami „Pedagog w blog0sferze” Impuls 2008, 2009) oraz z licznymi podręcznikami, które zapewniają mu ogromną popularność w środowiskach akademickich całej Polski.

     Związany przez wiele lat z Wydziałem Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego (1977-2008), od 2004 roku jest rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi, którą kreuje na ważną autorsko profilowaną placówkę akademicką ze starannie dobraną kadrą (pracuje tam m.in. prof. Cz. Kupisiewicz); związany jest od 2008 roku dodatkowo z Dolnośląską Szkołą Wyższą, gdzie m.in. prowadzi zajęcia z doktorantami, od roku 2008 pracuje dodatkowo w Katolickim Uniwersytecie Rużomberku na Słowacji, gdzie, jak sam pisze, skutecznie zapobiega wypaczeniom w przewodach habilitacyjnych i profesorskich Polaków, które miały miejsce uprzednio.

    Wychował 11 doktorów, z których większość opublikowała swoje rozprawy. Jest wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, był członkiem  UKA i jest jej ekspertem, był przez dwie kadencje członkiem PKA i jest jej aktywnym ekspertem, jest członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułu i Stopni Naukowych, jest członkiem komisji ministerialnej ds. grantów badawczych, recenzował wiele przewodów doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich, także zagranicą, jest członkiem rad redakcyjnych wszystkich znaczących czasopism pedagogicznych.

    Profesor Bogusław Śliwerski jest pierwszoplanową postacią wśród polskiej profesury pedagogicznej jego, i nie tylko jego pokolenia, o zdecydowanie największym, wszechstronnym treściowo i formalnie dorobku naukowym, organizacyjnym i nauczycielskim, o bardzo dobrej pozycji międzynarodowej. Słusznie pisze dziekan Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM prof. Z. Melosik, którego Rada poparła kandydaturę profesora Bogusława Śliwerskiego na członka korespondenta PAN, że „uzyskanie takiej godności byłoby uprawomocnieniem już posiadanej przez kandydata pozycji naukowej” . Poparcia udzieliła też Rada Wydziału Nauk Społecznych UWM w Olsztynie.

 

Toruń 3 lutego 2010 r.

(prof. dr hab. Zbigniew Kwieciński)

członek korespondent PAN